نکات باکتری شناسی

پروکاریوت ها دارای پروتئین های شبه هیستون هستند و تنفس آنها از طریق غشای سیتوپلاسمی است .

آرکئی باکتری ها ( باکتری های قدیمی ) همانند یوکاریوت ها دارای اینترون هستند .

باکتری پلانکتومیست بعنوان استثنا دارای غشا هسته دو لایه است .

بورلیا بورگدوفری و استرپتومایسس coelicolor دارای کروموزوم خطی هستند .

باکتری ها دارای تقسیم غیر جنسی دوتایی هستند و ریبوزوم آنها ۷۰s می باشد .

کمترین محتوی G+C در کلستریدیوم پرفرینجنس و تتانی و بیشتری محتوی آن در مایکوباکتریوم توبرکلوزیس است .

در علم تاکسونومی از درصد G+C ، باکتریوفاژها و ریبوتایپینگ با ۱۶SrRNA جهت طبقه بندی باکتری ها استفاده می شود .

در رده بندی باکتری ها ، مقایسه ی همخوانی rRNA ( آر اِن اِی ریبوزومی ) کارآمد تر از هم خوانی DNA است .

آرکئی باکتری ها فاقد پپتیدوگلیکان هستند و دارای لیپید های تترا اتر گلیسرول و دی اتر ایزوپرنوئید هستند .

به توده های ۸ تایی از باکتری های کروی یا کوکوس ، سارسینا می گویند .

بورخولدریا سودومالئی ، بورخولدریا مالئی ، ویبریو کلره و تمامی بروسلا ها به جز سروتیپ شماره ۳ ( بروسلا سوئیس ) ، ۲ کروموزوم حلقوی دارند .

روش طبقه بندی عددی کامپیوتری تاکسومتریک اولین بار توسط آدانسون توصیه شد و در آن تشابهات فنوتیپی باکتری ها بدون توجه به منشا ژنتیکی آنها مورد بررسی قرار می گیرد .

آرکئی باکتری ها ساکن زمین ، خام ، دریا ( نمک بالا ، حرارت بالا ، بی هوازی ) هستند و در PH پایین نیز بقا دارند و می توانند متان نیز تولید کنند .

طبقه بندی فیلوژنتیک به بررسی دو ارگانیسم با جد مشترک به بررسی سیر تکامل همگرا و واگرا در بین ارگانیسم ها می پردازد .

غشا سیتوپلاسمی باکتری ها استرول ندارد . مایکوپلاسما در محیط حاوی استرول در غشای خود کلسترول دخیره می کند .

در محیط PH خنثی و شرایط هوازی ، آهن محلول +۳ Fe کم است و نیاز به سیستم جذب و ترکیب با آهن با تمایل بالا به نام سیدروفور که دارای وزن مولکولی پایین هست و آهن را به شکل محلول برای باکتری به دست می آورد و بر دو نوعند : کاتکول ها که مهم ترینشان انتروباکتین است + ئیدروکسامات

ترشح آنزیم های هیدرولیز کننده در باکتری های گرم مثبت ، مستقیما به سمت خارج و در باکتری های گرم منفی در حد فاصل لایه پپتیدوگلیکان و غشای خارجی می باشد .

فرورفتگی غشای سیتوپلاسمی به سمت داخل سیتوپلاسم را مزوزوم گویند و در گرم مثبت ها وجود دارد و دو نوع میانی و جانبی هستند که نوع میانی در ساخت دیواره سلولی نقش دارد .

رنگ آمیزی غشا سیتوپلاسمی از نوع آبی ویکتوریا است .

رشد دیواره سلولی در استرپتوکوک ها بصورت استوایی و در اشریشیا کولی( E.coli) بصورت رشد از قطبین است .

در گرم مثبت ها حدود ۵۰ درصد دیواره و در گرم منفی ها ۵ تا ۱۰ درصد دیواره از پپتیدوگلیکان است .

پپتیدوگلیکان o استیله شده در باکتری های بوردتلا پرتوزیس ، نایسریا گنوره ، انتروکوک فکالیس ، پروتئوس میرابیلیس ، پروتئوس ولگاریس وجود دارد و باعث ایجاد تب ، آرتریت و فعال کردن کمپلمان می شود .

دیواره سلولی در گرم مثبت ها حاوی مفدار زیادی تیکوئیک اسید هستند که دو نوع است : دیواره ای که بصورت کوالان به پپتیدوگلیکان متصل می شود – نوع غشایی که لیپوتیکوئیک اسید گویند که بصورت کوالان به گلیکولیپید غشا متصل است و بخش اعظم را تشکیل می دهد .

زمانی که باکتری به فقر فسفات دچار شود ، اسید تیکورونیک می سازد که فرم تغییر یافته ای از تیکوئیک اسید است .

پروتئین M در دیواره ی استرپتوکوک ها دارای خاصیت ضد فاگوسیتوزی است .

پروتئین A در دیواره ی استافیلوکوک ها با اتصال به IgG مانع از عنل فاگوسیتوز می شود .

آنتی ژن فورسمن در پنوموکوک ها شاخص آنتی ژنی تیکوئیک اسید است .

دیواره ی گرم مثبت ها حاوی قند خنثی مانند مانوز ، گالاکتوز ، رامنوز و گلوکز آمین است و حاوی قند های اسیدی مانند گلوکورونیک و مالورونیک اسید است .

لیپوپروتئین ، فراوانترین پروتئین در گرم منفی ها است و اتصال دهنده ی غشای خارجی به پپتیدوگلیکان است + بخش پروتئینی شامل ۵۷ اسیدآمینه می باشد و به دی آمینو پی میلیک اسید متصل می شود و بخش لیپیدی از تیواتردی گلیسیرید تشکیل و توسط سیستئین به غشای خارجی متصل می گردد .

فقدان تیکوئیک اسید در : گرم منفی ها ، بی هوازی های اجباری ، برخی گرم مثبت ها مثل کورینه باکتریوم و نوکاردیا و مایکوباکتریوم و رودوکوک که در عوض دارای لیپوپروتئین braun s می باشند که پپتیدوگلیکان را به غشای خارجی متصل می کند .

لیپوپروتئین braun s در همه ی گرم منفی ها به جز سودوموناس و گونه های مرتبط با آن یافت می شود .

در گرم منفی ها ، غشای خارجی بر عکسِ غشای سیتوپلاسمی ، غیرمتقارن است و چربی دارد و نسبت به خیلی از مواد ، غیر قابل نفوذ است …. گرم منفی ها نسبت به گرم مثبت ها مقاوم ترند .

در باکتری های گرم منفی ، فضای بین غشای خارجی و غشای داخلی را فضای پری پلاسمیک می گویند که لیپوپروتئین ، پپتیدوگلیکان دیواره و … را نیز شامل می شود .

پلی میکسین ، اثر روی غشای فسفاتیدیل اتانول آمین باکتری

والینومایسین در عبور یون پتاسیم دخالت می کند .

یونوفور ها باعث انحلال مواد چربی غشا و ایجاد منافذ هیدرولیتیک روی غشا و از بین بردن پتانسیل غشا و مرگ سلول می شود .

 

 

 

 

 

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *