ابــــرهاي شبتاب ، ابــــرهايي هستند كه نور خورشيد را مد تـــها پس از غروب در خود حفظ مي كنند . اين امـرنشان دهنده آن است كه اين ابرهـــا در ارتفاع زيـادي هستند . ابــرهـاي شبتاب طبيعي بندرت يــافت مي شونــد و تنـها در عرضهاي جغرافيايـي زيـاد در اواخر تابستان ظاهـر ميشوند . ازايـن رو ، بجز در اروپاي شـمالي ، كانـادا و آلاسكا وجـود آنــها در جـاهــاي ديـگر بندرت گزارش مي شونـد . انــهاهمانند ابـرهـاي آتشفشان ظاهـرلطيفي نـدارنـد ، بـلكه دقيقاشبيه ابـرهــاي معمولي انـد.
اين ابرها ، مدتها پس از غروب خورشيد قابل رويتند و ازچنان فاصله هاي دوري قابل مشاهده اندكه ارتفاع آنها را مي توان بامثلث بندي ساده تخمين زد ، ارتفاع به دست آمــده همواره حدود80 كيلومتر بوده است ، بنابراين آنها از ابرهاي معمولي وگرود غبارآتشفشاني خيلي بالاترند . درمورد منشاء اين ابرهاي طبيعي بحث هاي زيــادي شده است . چــون آنــها تقريبا در همــان ارتفاعي جــاي دارنــدكه درآن جـا بيشتر شهابــهاي كوچـك مي سوزند . زمــاني تصور مي شد كه ايــن ابرها گرد و غبار شهابـي هستند ، اما بــر حسب ظاهر شبيه ابــرهاي بخار آب هستند . محتمل ترين منشاء آنــها هنگامي آشكار مي شود كه انسان به وضعيت فيزيكي جو در ارتفاع 80 كيلومتري توجه كند . درايـن ارتفاع دمـا بسياركـم است و تـا حـد 74 درجـه سانتيگراد كاهش مـي يـابـد . دراين ارتفاع ، ضمن مطالعه يك نوار تشعشعي مـادون قرمــــز اكسيژن بـه هنــگام شب در آسمان دماي 103 سانتيگراد را مشاهـده كرده ايم . اين دما تا بدان حد كـم است كـه مقدار ناچيز بخار آب كه گاهـي به بالاي چــند سپهرتـا ايـن ارتفاع نفوذ مي كند ، منجمد مي شود و به حالت يك ابريخ زده در مي آيد .