خطبه ۱۲۷ – خطبه باز هم به خوارج

وَ مِنْ کَلام لَهُ عَلَیْهِ السَّلامُ
از سخنان آن حضرت است
لِلْخَوارِجِ اَیْضاً
باز هم به خـوارج
فَاِنْ اَبَیْتُمْ اِلاّ اَنْ تَزْعُمُوا اَنّى اَخْطَأْتُ وَ ضَلَلْتُ، فَلِمَ تُضَلِّلُونَ
اگر به گمان خود جز این را قبول نکنید که من اشتباه کردم و گمراه شدم، چرا همه امّت
عامَّهَ اُمَّهِ مُحَمَّد صَلَّى اللّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ بِضَلالى، وَ تَأْخُذُونَهُمْ
محمّد صلّى اللّه علیه وآله را به گمراهى من گمراه مى دانید، و آنان را به خطاى من مؤاخذه
بِخَطَأى، وَ تُکَفِّرُونَهُمْ بِذُنُوبى؟! سُیُوفُکُمْ عَلى عَواتِقِکُمْ تَضَعُونَها
مى کنید، و به گناه من تکفیر مى نمایید؟! شمشیرهایتان بر دوشتان قرار دارد،
مَواضِعَ الْبُرْءِ وَالسُّقْمِ، وَ تَخْلِطُونَ مَنْ اَذْنَبَ بِمَنْ لَمْ یُذْنِبْ، وَ قَدْ
بر سالم و ناسالم فرود مى آورید، و گناهکار و بى گناه را با هم مخلوط مى کنید، و حال اینکه
عَلِمْتُمْ اَنَّ رَسُولَ اللّهُ صَلَّى اللّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ رَجَمَ الزّانِىَ الْمُحْصِنَ
مى دانید پیامبر صلّى اللّه علیه وآله زناکار همسردار را سنگسار مى کرد
ثُمَّ صَلّى عَلَیْهِ ثُمَّ وَرَّثَهُ اَهْلَهُ، وَ قَتَلَ الْقاتِلَ وَ وَرَّثَ میراثَهُ اَهْلَهُ،
سپس بر جنازه اش نماز مى خواند و ارثش را به اهلش مى سپرد، قاتل را مى کشت و ارثش را به زن و فرزندش مى داد،
وَ قَطَعَ السّارِقَ، وَ جَلَدَ الزّانِىَ غَیْرَ الْمُحْصِنِ ثُمَّ قَسَمَ عَلَیْهِما مِنَ
دست سارق را قطع مى کرد، و زناکار بى همسر را تازیانه مى زد، آن گاه قسمت هر دو را از
الْفَىْءِ وَ نَکَحَا الْمُسْلِماتِ، فَاَخَذَهُمْ رَسُولُ اللّهِ صَلَّى اللّهُ عَلَیْهِ
غنیمت مى پرداخت و حق داشتند زنان مسلمان را به همسرى بگیرند، پیامبر صلّى اللّه علیه
وَ آلِهِ بِذُنُوبِهِمْ، وَ اَقامَ حَقَّ اللّهِ فیهِمْ، وَ لَمْ یَمْنَعْهُمْ سَهْمَهُمْ
وآله گناهکاران را به خاطر گناهشان مؤاخذه مى کرد، و حق خدا را نسبت به آنان اجرا مى نمود، ولى سهم اسلامى
مِنَ الاِْسْلامِ، وَ لَمْ یُخْرِجْ اَسْماءَهُمْ مِنْ بَیْنِ اَهْلِهِ.
آنان را از آنان منع نمى کرد، و نامشان را از دفتر مسلمانان حذف نمى نمود.
ثُمَّ اَنْتُمْ شِرارُ النّاسِ، وَ مَنْ رَمى بِهِ الشَّیْطانُ مَرامِیَهُ، وَ ضَرَبَ بِهِ
اما شما بدترین مردم هستید، و شیطان شما را به موارد کفر و طغیان انداخته، و به سرگردانى
تیهَهُ. وَ سَیَهْلِکُ فِىَّ صِنْفانِ: مُحِبٌّ مُفْرِطٌ یَذْهَبُ بِهِ الْحُبُّ اِلى غَیْرِ
دچار کرده. به زودى دودسته در باره من به هلاکت مى افتند: یکى محبّى که در محبت افراط کند و افراطش او را
الْحَقِّ، وَ مُبْغِضٌ مُفْرِطٌ یَذْهَبُ بِهِ الْبُغْضُ اِلى غَیْرِ الْحَقِّ،
به راه ناحق برد، و دیگرى دشمنى که تجاوز از حد کند و دشمنى بى حدّش او را به غیر راه حق برد.
وَ خَیْرُ النّاسِ فِىَّ حالاً النَّمَطُ الاَْوْسَطُ، فَالْزَمُوهُ وَالْزَمُوا السَّوادَ
بهترین مردم در باره من مردم معتدل هستند، پس ملازم راه وسط باشید و با اکثریت
الاَْعْظَمَ فَاِنَّ یَدَاللّهِ عَلَى الْجَماعَهِ، وَ اِیّاکُمْ وَالْفُرْقَهَ فَاِنَّ الشّاذَّ مِنَ
همراه شوید، که دست خدا بر سر جماعت است، و از تفرقه و جدایى بپرهیزید، که یکسو شده از
النّاسِ لِلشَّیْطانِ، کَما اَنَّ الشّاذَّ مِنَ الْغَنَمِ لِلذِّئْبِ .
مردم بهره شیطان است، چنان که گوسپند دورمانده از گله نصیب گرگ است.
اَلا مَنْ دَعا اِلى هذَا الشِّعارِ فَاقْتُلُوهُ وَ لَوْ کانَ تَحْتَ عِمامَتى
آگاه باشید کسى که به این شعار (تفرقه) دعوت کند او را بکشید گر چه زیر عمامه من
هذِهِ. وَ اِنَّما حُکِّمَ الْحَکَمانِ لِیُحْیِیا ما اَحْیَا الْقُرْآنُ، وَ یُمیتا ما اَماتَ
باشد. به آن دو نفر حَکَمیت داده شد که آنچه را قرآن زنده کرده زنده کنند، و آنچه را قرآن میرانده
الْقُرْآنُ. وَ اِحْیاؤُهُ الاِْجْتِماعُ عَلَیْهِ، وَ اِماتَتُهُ الاِْفْتِراقُ عَنْهُ.
بمیرانند. احیاء قرآن در یکدلى همگان در عمل به آن است، و میراندن قرآن جدایى از اوست.
فَاِنْ جَرَّنَا الْقُرْآنُ اِلَیْهِمُ اتَّبَعْناهُمْ، وَ اِنْ جَرَّهُمْ اِلَیْنَا
بنابراین اگر قرآن ما را به سوى آنان بکشاند از آنان پیروى مى کنیم، و اگر آنان را به سوى ما بکشد باید از ما
اتَّبَعُونا. فَلَمْ آتِ ـ لا اَبا لَکُمْ ـ بُجْراً، وَ لاخَتَلْتُکُمْ عَنْ اَمْرِکُمْ،
پیروى کنند. پس اى بى ریشه ها شرّى براى شما نیاورده ام، و در کارتان فریبتان نداده ام،
وَ لا لَبَسْتُهُ عَلَیْکُمْ، اِنَّمَا اجْتَمَعَ رَأْىُ مَلاَِکُمْ عَلَى اخْتِیارِ رَجُلَیْنِ
و شما را به اشتباه نینداخته ام، رأى خودتان به انتخاب دو نفر قرار گرفت،
اَخَذْنا عَلَیْهِما اَنْ لایَتَعَدَّیَا الْقُرْآنَ، فَتاها عَنْهُ وَ تَرَکَا الْحَقَّ
ما هم از آنان پیمان گرفتیم که از حدود قرآن تجاوز نکنند، ولى هر دو گمراه شدند و حق را ترک کردند
وَ هُما یُبْصِرانِهِ، وَ کانَ الْجَوْرُ هَواهُما فَمَضَیا عَلَیْهِ، وَقَدْ
در حالى که به حق بصیرت داشتند، مقتضاى طبعشان جور و ستم بود و به آن راه رفتند، در صورتى که
سَبَقَ اسْتِثْناؤُنا عَلَیْهِما ـ فِى الْحُکُومهِ بِالْعَدْلِ وَالصَّمْدِ لِلْحَقِّ ـ
قبل از آنکه رأى به باطل بدهند و حکم ظالمانه نمایند با آنان شرط کردیم که
سُوءَ رَأْیِهِما، وَ جَوْرَ حُکْمِهِما.
به عدالت حکم کنند و حق را منظور دارند.

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.