و در ركعت چهارم بعد از سوره «حمد» يك بار سوره
خوانده میشود.
و هر ركعت پس از تمام شدن سوره» حمد «و سوره هاى ياد شده پانزده بار گفته میشود:
سُبْحَانَ اللَّهِ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ وَ لا إِلَهَ إِلا اللَّهُ وَ اللَّهُ أَكْبَرُ
شيخ كلينى از ابو سعيد مدائنى روايت كرده، كه امام صادق عليه السّلام به من فرمود: آيا نمیخواهى ذكرى را به تو تعليم دهم كه آن را در نماز جعفر بخوانى، گفتم: آرى میخواهم، فرمود: هنگامى كه در ركعت چهارم به آخرين سجده نماز رسيدى، و از تسبيحات فارغ شدى بگو:
سُبْحَانَ مَنْ لَبِسَ الْعِزَّ وَ الْوَقَارَ سُبْحَانَ مَنْ تَعَطَّفَ بِالْمَجْدِ وَ تَكَرَّمَ بِهِ سُبْحَانَ مَنْ لا يَنْبَغِي التَّسْبِيحُ إِلا لَهُ سُبْحَانَ مَنْ أَحْصَى كُلَّ شَيْ ءٍ عِلْمُهُ سُبْحَانَ ذِي الْمَنِّ وَ النِّعَمِ سُبْحَانَ ذِي الْقُدْرَةِ وَ الْكَرَمِ اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِمَعَاقِدِ الْعِزِّ مِنْ عَرْشِكَ وَ مُنْتَهَى الرَّحْمَةِ مِنْ كِتَابِكَ وَ اسْمِكَ الْأَعْظَمِ وَ كَلِمَاتِكَ التَّامَّةِ الَّتِي تَمَّتْ صِدْقاً وَ عَدْلاً صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ أَهْلِ بَيْتِهِ وَ افْعَلْ بِي كَذَا وَ كَذَا
پاك و منزه است آن كه دانشش هر چيز را بر شمارد، پاك و منزه است آن سرچشمه فضل و بخشش، پاك و منزه است آن داراى قدرت و كرم.
خدايا از تو خواستارم به حق بندها و گره گاه هاى شكوه عرشت، و به حق نهايت مهرت كه در كتابت آوردى، و نام بزرگت و كلمات بى عيب و نقصت كه در راستى و عدالت بس كمال يافته اند، بر محمّد و خاندانش درود فرست و با من چنين و چنان كن.
شيخ طوسى و سيّد ابن طاووس از مفضل بن عمر، روايت كرده اند كه گفت: روزى امام صادق عليه السّلام را ديدم كه نماز جعفر بجا آوردند و پس از نماز دستها را بلند نمودند، اين دعا را خواندند: «يا ربّ يا ربّ» به اندازه اى كه يك نفس اجازه دهد، «يا ربّاه يا ربّاه» به قدر يك نفس، «ربّ ربّ» به اندازه يك نفس، «يا اللّه يا اللّه» باز هم به قدر يك نفس، «يا حىّ يا حىّ» همپاى يك نفس، «يا رحيم يا رحيم» باز هم به اندازه يك نفس، «يا رحمن يا رحمن» هفت بار، «يا ارحم الرّاحمين» هفت بار، سپس اين دعا را خواندند:
اللَّهُمَّ إِنِّي أَفْتَتِحُ الْقَوْلَ بِحَمْدِكَ وَ أَنْطِقُ بِالثَّنَاءِ عَلَيْكَ وَ أُمَجِّدُكَ وَ لا غَايَةَ لِمَدْحِكَ وَ أُثْنِي عَلَيْكَ وَ مَنْ يَبْلُغُ غَايَةَ ثَنَائِكَ وَ أَمَدَ مَجْدِكَ وَ أَنَّى لِخَلِيقَتِكَ كُنْهُ مَعْرِفَةِ مَجْدِكَ وَ أَيَّ زَمَنٍ لَمْ تَكُنْ مَمْدُوحا بِفَضْلِكَ مَوْصُوفاً بِمَجْدِكَ عَوَّاداً عَلَى الْمُذْنِبِينَ بِحِلْمِكَ تَخَلَّفَ سُكَّانُ أَرْضِكَ عَنْ طَاعَتِكَ فَكُنْتَ عَلَيْهِمْ عَطُوفا بِجُودِكَ جَوَادا بِفَضْلِكَ عَوَّاداً بِكَرَمِكَ يَا لا إِلَهَ إِلا أَنْتَ الْمَنَّانُ ذُو الْجَلالِ وَ الْإِكْرَامِ.
مؤلف گويد: شيخ طوسى براى برآورده شدن حاجت از امام صادق عليه السّلام روايت كرده: روزهاى چهارشنبه و پنجشنبه و جمعه را روزه بدار، و چون روز پنجشنبه به آخر رسد به ده مسكين، هر مسكينى يك مدّ [به مقدار تقريبى 10 سير] طعام صدقه بده.
و در آغاز روز جمعه غسل كن و به محراب برو و نماز جناب جعفر را، بخوان، آنگاه زانوها را برهنه ساز و بر زمين بگذار و بگو:
يَا مَنْ أَظْهَرَ الْجَمِيلَ وَ سَتَرَ [عَلَيَ ] الْقَبِيحَ يَا مَنْ لَمْ يُؤَاخِذْ بِالْجَرِيرَةِ وَ لَمْ يَهْتِكِ السِّتْرَ يَا عَظِيمَ الْعَفْوِ يَا حَسَنَ التَّجَاوُزِ يَا وَاسِعَ الْمَغْفِرَةِ يَا بَاسِطَ الْيَدَيْنِ بِالرَّحْمَةِ يَا صَاحِبَ كُلِّ نَجْوَى وَ مُنْتَهَى كُلِّ شَكْوَى يَا مُقِيلَ الْعَثَرَاتِ يَا كَرِيمَ الصَّفْحِ يَا عَظِيمَ الْمَنِّ يَا مُبْتَدِئا بِالنِّعَمِ قَبْلَ اسْتِحْقَاقِهَا يَا رَبَّاهْ يَا رَبَّاهْ يَا رَبَّاهْ،
صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ كَثِيراً طَيِّباً كَأَفْضَلِ مَا صَلَّيْتَ عَلَى أَحَدٍ مِنْ خَلْقِكَ
مؤلف گويد: درباره روزه اين سه روز و بجا آوردن دو ركعت نماز مستحب به هنگام ظهر روز جمعه، براى برآورده شدن حاجت، روايات بسيارى وارد شده.