بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ
به نام خدا كه رحمتش بسيار و مهربانى اش هميشگى استلَكَ الْحَمْدُ يَا ذَا الْجُودِ وَ الْمَجْدِ وَ الْعُلَى تَبَارَكْتَ تُعْطِي مَنْ تَشَاءُ وَ تَمْنَعُستايش توراست اى صاحب جود و بزرگوارى و برترى فرخنده اى تو عطا كنى به هركه خواهى و منع كنى ز هركه خواهىإِلَهِي وَ خَلاقِي وَ حِرْزِي وَ مَوْئِلِي إِلَيْكَ لَدَى الْإِعْسَارِ وَ الْيُسْرِ أَفْزَعُخدايم و آفريدگارم، و نگهدارم و پناهم به جانب تو در سختى و آسانى پناه میآورمإِلَهِي لَئِنْ جَلَّتْ وَ جَمَّتْ خَطِيئَتِي فَعَفْوُكَ عَنْ ذَنْبِي أَجَلُّ وَ أَوْسَعُخدايا اگر خطايم بزرگ و انبوه است پس گذشت تو از گناه من بزرگتر و گسترده تر استإِلَهِي لَئِنْ أَعْطَيْتُ نَفْسِي سُؤْلَهَا فَهَا أَنَا فِي رَوْضِ النَّدَامَةِ أَرْتَعُخدايا اگر خواهش نفسم را به نفسم واگذاشتم اينك در مرغزار پشيمانى میگردمإِلَهِي تَرَى حَالِي وَ فَقْرِي وَ فَاقَتِي وَ أَنْتَ مُنَاجَاتِي الْخَفِيَّةَ تَسْمَعُخدايا بدحالى و تهيدستى و نيازم را میبينى و تو مناجات پنهان مرا میشنوىإِلَهِي فَلا تَقْطَعْ رَجَائِي وَ لا تُزِغْ فُؤَادِي فَلِي فِي سَيْبِ جُودِكَ مَطْمَعٌخدايا اميدم را قطع مكن، و منحرف مساز قلبم را كه من به باران جودت طمع دارمإِلَهِي لَئِنْ خَيَّبْتَنِي أَوْ طَرَدْتَنِي فَمَنْ ذَا الَّذِي أَرْجُو وَ مَنْ ذَا أُشَفِّعُخدايا اگر محرومم كنى يا از پيشگاهت برانى پس به چه كسى اميدوار شوم و چه كسى را شفيع گيرمإِلَهِي أَجِرْنِي مِنْ عَذَابِكَ إِنَّنِي أَسِيرٌ ذَلِيلٌ خَائِفٌ لَكَ أَخْضَعُخدايا از عذابت پناهم ده كه من اسير و خوار و ترسانم و برايت فروتنى میكنمإِلَهِي فَآنِسْنِي بِتَلْقِينِ حُجَّتِي إِذَا كَانَ لِي فِي الْقَبْرِ مَثْوًى وَ مَضْجَعخدايا با آموزش دليل راه همراهم باش در آن زمان كه در قبر منزل و خوابگاهم باشدٌ إِلَهِي لَئِنْ عَذَّبْتَنِي أَلْفَ حِجَّةٍ فَحَبْلُ رَجَائِي مِنْكَ لا يَتَقَطَّعُخدايا اگر هزار سال مرا عذاب نمايى رشته اميد من از تو قطع نمیشودإِلَهِي أَذِقْنِي طَعْمَ عَفْوِكَ يَوْمَ لا بَنُونَ وَ لا مَالٌ هُنَالِكَ يَنْفَعُخدايا مزه گذشتت را به من بچشان آنگاه كه نه فرزندان و نه مال در آن زمان سود نرساندإِلَهِي لَئِنْ لَمْ تَرْعَنِي كُنْتُ ضَائِعا وَ إِنْ كُنْتَ تَرْعَانِي فَلَسْتُ أُضَيَّعُخدايا اگر مرا رعايت نكنى تباه شده ام و اگر رعايتم نمايى تباهى نپذيرمإِلَهِي إِذَا لَمْ تَعْفُ عَنْ غَيْرِ مُحْسِنٍ فَمَنْ لِمُسِي ءٍ بِالْهَوَى يَتَمَتَّعُخديا اگر از غير نيكوكاران نگذرى پس اميد كسیكه با هوس كامروايى ميكند كيستإِلَهِي لَئِنْ فَرَّطْتُ فِي طَلَبِ التُّقَى فَهَا أَنَا إِثْرَ الْعَفْوِ أَقْفُو وَ أَتْبَعُخدايا اگر در طلب پروا كوتاهى نمودم پس اينك دنبال گذشت توام و سراغ آن ميرومإِلَهِي لَئِنْ أَخْطَأْتُ جَهْلا فَطَالَمَا رَجَوْتُكَ حَتَّى قِيلَ مَا هُوَ يَجْزَعُخدايا اگر از روى جهالت خطا كردم تا آنجا به تو اميد بستم كه درباره ام گفته شد باك نداردإِلَهِي ذُنُوبِي بَذَّتِ الطَّوْدَ وَ اعْتَلَتْ وَ صَفْحُكَ عَنْ ذَنْبِي أَجَلُّ وَ أَرْفَعُخدايا گناهم بلندتر و بزرگ تر از كوههاى برافراشته شده ولى چشم پوشى تو از گناه من بزرگ تر و برفرازتر استإِلَهِي يُنَجِّي ذِكْرُ طَوْلِكَ لَوْعَتِي وَ ذِكْرُ الْخَطَايَا الْعَيْنَ مِنِّي يُدَمِّعُخدايا ياد عطاى هميشگیات آتش دلم را خنكا میبخشد و ياد گناهان، ديدگانم را اشكبار میسازدإِلَهِي أَقِلْنِي عَثْرَتِي وَ امْحُ حَوْبَتِي فَإِنِّي مُقِرٌّ خَائِفٌ مُتَضَرِّعٌخدايا لغزشم را ناديه گير و گناهم را پاك كن من اقرار به گناه دارم و هراسان و نالانمإِلَهِي أَنِلْنِي مِنْكَ رَوْحا وَ رَاحَةً فَلَسْتُ سِوَى أَبْوَابِ فَضْلِكَ أَقْرَعُخدايا از سوى خود آسايش و راحتى به من ده كه من جز درهاى احسان تو را نمى كوبمإِلَهِي لَئِنْ أَقْصَيْتَنِي أَوْ أَهَنْتَنِي فَمَا حِيلَتِي يَا رَبِّ أَمْ كَيْفَ أَصْنَعُخدايا اگر مرا دور كنى يا سبكم انگارى پس چه چاره كنم اى پروردگار و چه سازمإِلَهِي حَلِيفُ الْحُبِّ فِي اللَّيْلِ سَاهِرٌ يُنَاجِي وَ يَدْعُو وَ الْمُغَفَّلُ يَهْجَعُخدايا سوگند خورده عشق در شب بيدار است رازونياز و دعا میكند ولى شخص غافل میخوابدإِلَهِي وَ هَذَا الْخَلْقُ مَا بَيْنَ نَائِمٍ وَ مُنْتَبِهٍ فِي لَيْلِهِ يَتَضَرَّعُخدايا از اين مردم گروهى در خوابند و گروهى ديگر شب بيدار و زارى میكنندوَ كُلُّهُمْ يَرْجُو نَوالَكَ راجِياً لِرَحْمَتِكَ الْعُظْمَى وَ فِي الْخُلْدِ يَطْمَعُو همه آنان عطاى تو را اميد دارند، و اميدوار رحمت بزرگ تواند و به بهشت تو طمع ورزندإِلَهِي يُمَنِّينِي رَجَائِي سَلامَةً وَ قُبْحُ خَطِيئَاتِي عَلَيَّ يُشَنِّعُخدايا اميد من در دلم آرزوى سلامتى میكند و زشتى گناهانم مرا به رسوايى تهديد مى نمايدإِلَهِي فَإِنْ تَعْفُو فَعَفْوُكَ مُنْقِذِي وَ إِلا فَبِالذَّنْبِ الْمُدَمِّرِ أُصْرَعُخدايا اگر بگذرى گذشتت نجات بخش من است ور نه با گناهم به عرصه نابودى در افتمإِلَهِي بِحَقِّ الْهَاشِمِيِّ مُحَمَّدٍ وَ حُرْمَةِ أَطْهَارٍ هُمْ لَكَ خُضَّعٌخدايا به حق محمّد هاشمى نسب و به حرمت پاكانى كه نزد تو فروتنندإِلَهِي بِحَقِّ الْمُصْطَفَى وَ ابْنِ عَمِّهِ وَ حُرْمَةِ أَبْرَارٍ هُمْ لَكَ خُشَّعٌ# خدايا به حق محمّد مصطفى و پسر عمويش#و به حرمت نيكوكارانى كه براى تو خاشعند#إِلَهِي فَانْشُرْنِي عَلَى دِينِ أَحْمَدٍ مُنِيباً تَقِيّاً قَانِتاً لَكَ أَخْضَعُخدايا مرا در رستاخيز بر دين احمد برانگيز تائب و پرهيزکار و عابد و فروتن در پيشگاهتوَ لا تَحْرِمَنِّي يَا إِلَهِي وَ سَيِّدِي شَفَاعَتَهُ الْكُبْرَى فَذَاكَ الْمُشَفَّعُاى خداى من و آقاى من مرا محروم مساز از شفاعت بزرگ محمّد كه شفاعتش پذيرفته استوَ صَلِّ عَلَيْهِمْ مَا دَعَاكَ مُوَحِّدٌ وَ نَاجَاكَ أَخْيَارٌ بِبَابِكَ رُكَّعٌو بر ايشان درود فرست تا هرگاه كه موّحدى تو را بخواند و خوبان با تو مناجات كنند و در برابرت به ركوع پردازندو نيز در «صحيفه علويه» مناجات منظوم ديگرى از آن حضرت نقل شده كه اوّل آن «يا سامع الدّعاء» است.
ولى چون مشتمل بر واژه هاى مشكل و لغات ناآشنا بود و ما بنابر اختصار از ذكر خوددارى نموديم.ثلاث كلمات من مولانا علي عليه السلام في المناجاة إِلَهِي كَفَى بِي عِزّاً أَنْ أَكُونَ لَكَ عَبْداً وَ كَفَى بِي فَخْراً أَنْ تَكُونَ لِي رَبّاً أَنْتَ كَمَا أُحِبُّ فَاجْعَلْنِي كَمَا تُحِبُّ
سه جمله از مولايمان على (درود بر او) در باب مناجات خدايا مرا اين عزّت بس است كه بنده تو باشم، و برايم اين افتخار كافى است كه تو پروردگار من باشى، تو آنچنانى كه دوست دارم، مرا هم چنان كن كه دوست دارى.