راز و نیاز دلدادگان

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ إِلَهِي

به نام خدا كه رحمتش بسيار و مهربانی اش هميشگى است

إِنْ كَانَ قَلَّ زَادِي فِي الْمَسِيرِ إِلَيْكَ فَلَقَدْ حَسُنَ ظَنِّي بِالتَّوَكُّلِ عَلَيْكَ وَ إِنْ كَانَ جُرْمِي قَدْ أَخَافَنِي مِنْ عُقُوبَتِكَ فَإِنَّ رَجَائِي قَدْ أَشْعَرَنِي بِالْأَمْنِ مِنْ نِقْمَتِكَ وَ إِنْ كَانَ ذَنْبِي قَدْ عَرَضَنِي لِعِقَابِكَ فَقَدْ آذَنَنِي حُسْنُ ثِقَتِي بِثَوَابِكَ وَ إِنْ أَنَامَتْنِي الْغَفْلَةُ عَنِ الاسْتِعْدَادِ لِلِقَائِكَ فَقَدْ نَبَّهَتْنِي الْمَعْرِفَةُ بِكَرَمِكَ وَ آلائِكَ وَ إِنْ أَوْحَشَ مَا بَيْنِي وَ بَيْنَكَ فَرْطُ الْعِصْيَانِ وَ الطُّغْيَانِ فَقَدْ آنَسَنِي بُشْرَى الْغُفْرَانِ وَ الرِّضْوَانِ.

خدايا هرچند در آمدن به سويت توشه ام اندك است ولى گمانم بر توكّل به تو همواره نيكو است، و هرچند گناهم مرا از عذاب تو به هراس افكنده، ولى چشم اميدم ايمنى از انتقامت را به من خبر مى دهد، و هرچند نافرمانى ام مرا را در معرض عذابت قرار داده ولي حسن اعتمادم مرا به پاداشت آگاهى مى دهد، و هرچند بی خبرى مرا از آمادگى براى ديدارت به خواب غفلت انداخته ولى آشنايى به كرم و عطاهايت مرا بيدار نموده است، و اگر زياده روى در گناه و سركشى، ميانه من و تو را تيره ساخته ولى مژده آمرزش و خشنودى ات با من انس گرفته است.

أَسْأَلُكَ بِسُبُحَاتِ وَجْهِكَ وَ بِأَنْوَارِ قُدْسِكَ وَ أَبْتَهِلُ إِلَيْكَ بِعَوَاطِفِ رَحْمَتِكَ وَ لَطَائِفِ بِرِّكَ أَنْ تُحَقِّقَ ظَنِّي بِمَا أُؤَمِّلُهُ مِنْ جَزِيلِ إِكْرَامِكَ وَ جَمِيلِ إِنْعَامِكَ فِي الْقُرْبَى مِنْكَ وَ الزُّلْفَى لَدَيْكَ وَ التَّمَتُّعِ بِالنَّظَرِ إِلَيْكَ وَ هَا أَنَا مُتَعَرِّضٌ لِنَفَحَاتِ رَوْحِكَ وَ عَطْفِكَ وَ مُنْتَجِعٌ غَيْثَ جُودِكَ وَ لُطْفِكَ فَارٌّ مِنْ سَخَطِكَ إِلَى رِضَاكَ هَارِبٌ مِنْكَ إِلَيْكَ رَاجٍ أَحْسَنَ مَا لَدَيْكَ مُعَوِّلٌ عَلَى مَوَاهِبِكَ مُفْتَقِرٌ إِلَى رِعَايَتِكَ إِلَهِي مَا بَدَأْتَ بِهِ مِنْ فَضْلِكَ فَتَمِّمْهُ وَ مَا وَهَبْتَ لِي مِنْ كَرَمِكَ فَلا تَسْلُبْهُ وَ مَا سَتَرْتَهُ عَلَيَّ بِحِلْمِكَ فَلا تَهْتِكْهُ وَ مَا عَلِمْتَهُ مِنْ قَبِيحِ فِعْلِي فَاغْفِرْهُ إِلَهِي اسْتَشْفَعْتُ بِكَ إِلَيْكَ ،

از تو می خواهم به درخشش هاى جلوه ات و به انوار قدست، و هم به سويت زارى می كنم به عواطف مهرت و لطايف احسانت، كه تحقق بخشى گمانم را در آنچه از تو آرزومندم از بزرگى اكرامت و زيبايی انعامت، در راه تقرّب به تو و نزديكى به درگاهت و بهره مندى از نگاه به سويت، هم اينك متعرّض نسيم هاى رحمت و توّجه تو، و خواهان باران جو و لطف بى پايان تو مى باشم، و از خشمت به سوى خشنودیات گريزان، و از تو به سوى خودت فرارى ام، نيكوترين چيزى را كه نزد توست اميد دارم، بر بخشش هايت اعتماد مینمايم، به عنايتت نيازمندم، خدايا آنچه را از فضلت بر من آغاز كردى به انجام رسان، و آنچه را از كرمت به من دادی از من مگير، و آنچه را با بردباری ات بر من پوشاندى آشكار مكن، و آنچه را از زشتى كردارم دانستى بيامرز، خداى از تو به تو شفاعت مى جويم،

وَ اسْتَجَرْتُ بِكَ مِنْكَ أَتَيْتُكَ طَامِعاً فِي إِحْسَانِكَ رَاغِباً فِي امْتِنَانِكَ مُسْتَسْقِياً وَابِلَ طَوْلِكَ مُسْتَمْطِراً غَمَامَ فَضْلِكَ طَالِباً مَرْضَاتَكَ قَاصِداً جَنَابَكَ وَارِداً شَرِيعَةَ رِفْدِكَ مُلْتَمِساً سَنِيَّ الْخَيْرَاتِ مِنْ عِنْدِكَ وَافِداً إِلَى حَضْرَةِ جَمَالِكَ مُرِيداً وَجْهَكَ طَارِقاً بَابَكَ مُسْتَكِيناً لِعَظَمَتِكَ وَ جَلالِكَ فَافْعَلْ بِي مَا أَنْتَ أَهْلُهُ مِنَ الْمَغْفِرَةِ وَ الرَّحْمَةِ وَ لا تَفْعَلْ بِي مَا أَنَا أَهْلُهُ مِنَ الْعَذَابِ وَ النِّقْمَةِ بِرَحْمَتِكَ يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ

و از تو به تو پناهنده مى شوم، با اميد بسيار به احسانت به سوى تو آمدم، به خوبي هايت كه بر من منّت گذارى دل بسته ام، به فراوانى كرمت تشنه ام، ابر فضلت را باران طلبم، خشنودى ات را خواهانم، آهنگ آستانت را دارم، به جويبار عطايت وارد آمدم، برترين خيرات را از پيشگاهت خواهشمندم، به جانب حضرت جمالت روانم، ذاتت را اراده دارم، كوبنده در رحمتت هستم، درمانده ام در برابر شكوه و جلالت، با من از آمرزش و رحمت آنگونه كن كه شايسته آنى و نه آنگونه كه سزاوار عذاب و انتقامم، به مهربانى ات اى مهربان ترين مهربانان.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *